คําว่า "ซิ่นตีนก๊อน" หมายถึง ผ้าซิ่นตีนจก คือลวดลายบนเนื้อผ้า อันเป็นเอกลักษณ์ของชาวลำปางซึ่งมีลวดลาย "ขอละกอน" ที่มีการสืบทอดกันมาจนถึงปัจจุบัน อาจารย์ศักดิ์ รัตนชัยได้เรียบเรียงคำร้องโดยอาศัยเค้าทํานองจากเพลงพื้นบ้านของครอบครัวชาวอําเภอเถิน ที่อพยพไปอยู่เมืองพะเยาในช่วงสมัยรัชกาลที่ 5 ก่อนยุคสมัยเหตุการณ์จราจลเงี้ยว (ประมาณพุทธศักราช 2445) จากสร้อยลํานํา "ฟ้อน ฟ้อน ฟ้อน นุ่งซิ่นตีนก๊อนก๊อน เข้าโข่หนามจ๋าย ฟ้อนงามแต้แลนายเจ้าแขนอ่อนมือฟาย ผัดสว้ายกวักง่อน" อันเป็นคําหยอกล้อระหว่างแม่ญิง ที่เห็นนุ่งผ้าซิ่นลายตีนจก ก็ให้เข้าไปสู่พงพุ่มต้นหนามชนิดหนึ่งที่ เรียกว่า "ต้นจ๋าย" ซิ่นก๊อนผืนงามจะได้ถูกหนามเกี่ยวเอา ชาวบ้านนิยมร้องในการละเล่นฝัดด้ง อีกทั้งยังสอดแทรกคติ ตํานาน และศิลปะการทอผ้าประจําตระกูลลายตีนก๊อนละกอนเชียงแสนกับลายโยนกเชียงแสนโบราณเข้าด้วยกัน มีท่วงทํานองเพลงที่สะท้อนถึงบทเพลงกล่อมลูก ของชาวโยนกเชียงแสน การฟ้อนซิ่นตีนก๊อนละกอนเชียงแสนชุดนี้ เป็นการสะท้อนถึงทักษะและลีลาการร่ายรําของชนเผ่าท้องถิ่นไทยเหนือ ใน รูปแบบของนาฏกรรมชาวละกอนลําปางในชุดการรําต่างๆ คือ ระบําล่องสะเปา ระบําตํานานปั่นฝ้าย เผียไหม ฟ้อนเมือง ฟ้อนนกยูง ฟ้อนไตแสนหวี ระบําชุดมุ้ยเชียงตา ออกแบบท่ารําโดยอาจารย์ศักดิ์ รัตนชัย เรียบเรียงดนตรีใหม่และบรรเลงโดย วีรพล ใจนาแก้ว