" ตํานานเพลง ซิ่นตีนก๊อนละกอนเชียงแสน " คําว่าซิ่น หมายถึง ผ้าถุง ผู้สวมใส่ได้แก่สุภาพสตรี คําว่าตีนก๊อน หมายถึง ผ้าตีนจก(เป็นภาษาถิ่น คําเมือง) คือลวดลายบนเนื้อผ้า อันเป็นเอกลักษณ์ของชาวเมืองลำปางที่เรียกตัวเองว่า "เขลางค์" ซึ่งมีลวดลายขอละกอนที่เก่าแก่ที่กว่าพันปี ได้เรียบเรียงโดยอาศัยเค้าทํานองจากเพลงพื้นบ้าน ของครอบครัวชาวอําเภอเถิน ที่อพยพไปอยู่เมืองพะเยาในช่ วงสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งสมัย เดิมเป็นบริเวณที่ขึ้นอยู่กับนครลําปาง ชาวบ้านนิยมใช้ในการละเล่นระบําฝัดด้ง(ภาชนะที่จักรสานด้วยไม้ไผ่มีขอบ ใช้ใส่ของตากแดด)ในคืนวันเพ็ญ อีกทั้งยังสอดแทรก คติ ตํานาน และศิลปะการทอผ้าประจําตระกูลลายตีนก๊อนละกอนเชียงแสนกับลายโยนกเชียงแสนโบราณเข้าด้วยกัน มีท่วงทํานองเพลงที่สะท้อนถึงบทเพลงกล่อมลูก ของชาวโยนกเชียงแสน การฟ้อนซิ่นตีนก๊อนละกอนเชียงแสนชุดนี้ เป็นการสะท้อนถึงทักษะและลีลาการร่ายรําของชนเผ่าท้องถิ่นไทยเหนือ ใน รูปแบบของนาฏกรรมชาวละกอนลําปางในชุดการรําต่างๆ คือ ระบําล่องสะเปา ระบําตํานานปั่นฝ้าย -- เผียไหม ฟ้อนเมือง ฟ้อนนกยูง ฟ้อนไตแสนหวี ระบําชุดมุ้ยเชียงตา บทประพันธ์ และออกแบบท่าทางการร่ายรําโดยอาจารย์ศักดิ์ รัตนชัย ฟ้อนซิ่นตีนก๊อนละกอนเชียงแสน เป็นลีลาการแสดงประกอบลํานําคําเมืองที่เกิดจากบทดอกสร้อยในการละเล่ นพื้นบ้านเก่าๆ ของครอบครัวชาวอําเภอเถิน จังหวัดลําปาง รุ่นอพยพย้ายภูมิลําเนาไปอยู่ พะเยา สมัยเดิมนั้นเป็นบริเวณที่ขึ้นอยู่กับนครลําปาง ก่อนยุคสมัยเหตุการณ์จราจลเงี้ยว พุทธศักราช 2445 จากสร้อยลํานํา " ฟ้อน ฟ้อน ฟ้อน นุ่งซิ่นตีนก๊อนก๊อน เข้าโข่หนามจ๋าย ฟ้อนงามแต้แลนาย เจ้าแขนอ่อนมือฟาย ผัดสว้ายกวักง่อน" อันเป็นคําหยอกล้อระหว่างเพื่อนหญิงต่อหญิง เห็นนุ่งผ้าซิ่นลายตีนจก ก็ให้เข้าไปสู่ พงพุ่มต้นหนามชนิดหนึ่งที่ เรียกว่าต้นจ๋าย ซิ่นก๊อนผืนงามจะได้ถูกหนามเกี่ยวเอา เป็นชุดรําร้องระหว่างการละเล่นระบําฝัดโด้ง